ตัวอย่างด้านบน เป็นตัวอย่างไม่กี่ข้อ ที่เป็นภารกิจหน้าที่ ที่หลายอย่างไม่ใช่อำนาจหน้าที่ของผู้แทนฯ ในฝ่ายนิติบัญญัติ ที่โดยส่วนตัวผมเอง ก็ปฏิบัติอยู่ในพื้นที่ โดยไม่ได้ลงสื่อทุกคร้้งครับ
ยกตัวอย่างกรณีล่าสุดของผมเอง หลังที่เขตบางแคได้ผู้แทนฯ ท้องถิ่น (ส.ก.) ในเขตนี้ การทำงานในพื้นที่ทุกอย่าง ที่เป็นบริการสาธารณขั้นพื้นฐาน (ซึ่งควรเป็นหน้าที่ของท้องถิ่น ตามหลักการการกระจายอำนาจ) ผมก็จะทำงานในฐานะผู้สนับสนุน และให้พี่อำนาจ (ส.ก.) เขตผมเป็นคนออกหน้า เพื่อสร้างภาพจำต่อสาธารณะ ว่างานบริการสาธารณะขั้นพื้นฐาน (ถนน หนทาง ขยะ ไฟส่องสว่าง ฯลฯ) ควรเป็นหน้าที่ของนักการเมืองท้องถิ่นครับ
ส่วนตัวผมเอง ก็ยังคงลงพื้นที่รับฟังปัญหาอย่างต่อเนื่อง แล้วคอยเก็บเกี่ยวประเด็นที่:
1) ยึดโยงกับนโยบายระดับประเทศ
หรือ
2) ติดขัดปัญหาด้านกฎหมายในระดับ พ.ร.บ.
หรือ
3) ต้องการการผลักดันจากรัฐส่วนกลาง
ผมก็จะนำปัญหาเหล่านั้น เข้ามาผลักดันผ่านกลไกในสภา เช่น การยื่นร่างแก้ไขพ.ร.บ. การตั้งกระทู้ หรือเวทีกรรมาธิการ ฯลฯ
ครับ
สุดท้าย ผมว่า หน้าที่ของพวกเรา (พรรคก้าวไกล) ในตอนนี้ คือ การใช้ศิลปะ หาจุดสมดุลในการเลือกประเด็นที่จะสื่อสารออกสื่อ เพื่อสร้างภาพจำที่ถูกต้องต่อบทบาทหน้าที่ ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่น และนักการเมืองระดับประเทศ ในขณะที่เรื่องของการลงพื้นที่
ต้องลงให้หนัก หยุดไม่ได้อยู่แล้วครับ 😉